طراحی وب سایت

بخش بیستم
نام نویسنده: والتر ایساکسون
مترجم: ندا لهردی
تعهد و علاقه جابز به معنویات شرقی و به خصوص آیین ذن بودا هوسی گذرا و سرگرمی دوره جوانی نبود.
او با جدیت مخصوص خودش به این آیین ایمان آورده بود و عمیقا در شخصیتش نفوذ کرده بود. کوتکه می گوید: «استیو غرق در ذن بود و عمیقا تحت تاثیر آن قرار گرفته بود. در طلب مطلق بود و طرفدار زیبایی مینیمالیستی و نه چندان محسوس.» جابز به طور عمیقی تحت تاثیر حس شهود آشکار مکان های بودایی هم قرار داشت. او بعدا می گوید: «متوجه شدم که درک و آگاهی شهودی بسیار مهم تر از تفکر انتزاعی و تحلیل عقلی و منطقی است.» هر چند علاقه اش در این زمینه رسیدن به آرامش درونی را برایش مشکل می کرد، اما آگاهی او از علم ذن همراه با سکوت و آرامش ذهنی یا پختگی افراطی در میان افراد نبود.
جابز و کوتکه از نوعی بازی شطرنج آلمانی مربوط به قرن نوزدهم به نام «کریگسپیل» خوششان می آمد و آن را بازی می کردند. در این بازی بازیکنان پشت به پشت هم می نشستند و هر کدام صفحه و مهره های خودشان را داشتند و نمی توانستند مال حریف را ببینند. یک ناظر یا داور هم بود که به آنها هشدار می داد حرکت شان قانونی بود یا غیر قانونی و آنها باید سعی می کردند تا بفهمند مهره های حریف کجای صفحه قرار دارد. هولمز که نقش ناظر یا داور را داشت، به خاطر می آورد: «سخت ترین بازی که با آنها انجام دادم موقعی بود که باد و باران شدید می بارید و ما کنار بخاری نشسته بودیم. آنها داشتند خودشان را با مواد مخدر خفه می کردند. حرکت ها را آنقدر سریع انجام می دادند که من به سختی می توانستم همراه با آنها ادامه بدهم.»
کتاب دیگری که در سال اول دانشکده جابز را خیلی تحت تاثیر قرار داد، «رژیم غذایی برای یک سیاه کوچک» نوشته «فرانسیس مور لاپه» بود که از مزیت های فردی و سیاره ای گیاه خواری تعریف می کرد. او یادش می آید: «این همان وقتی بود که من خوردن گوشت را کاملا ترک کردم.» این کتاب اما تمایلش را به گرفتن رژیم های سفت و سخت شامل پاکسازی بدن، روزه گرفتن یا خوردن تنها یک یا دو نوع ماده خوراکی مثل هویج یا سیب برای هفته ها، تقویت می کرد. به این ترتیب جابز و کوتکه در طول سال اول دانشکده به گیاه خواران جدی تبدیل شدند. کوتکه می گوید: «استیو حتی از من هم بیشتر به گیاه خواری پایبند بود. او با غلات رومی تغذیه می کرد.» آنها برای خرید به یک تعاونی کشاورزی می رفتند و جابز یک جعبه بزرگ غلات و مقدار زیادی غذاهای سالم دیگر می خرید که برای مصرف یک هفته اش کافی بود. «کمی خرما و بادام و مقدار زیادی هویج می خرید. یک آبمیوه گیری champion هم خرید که با آن آب هویج می گرفتیم و سالاد هویج درست می کردیم. ماجرایی درباره استیو هست که زمانی آنقدر هویج خورده که نارنجی شده، اما کمی حقیقت هم در این ماجرا هست.» دوستانش به خاطر دارند که گاهی مثل رنگ غروب نارنجی می شد.
جابز وقتی کتاب «سیستم رژیمی شفابخش ماهیچه ها» نوشته «آرنولد اهرت» یک نویسنده آلمانی قرن بیستم متعصب درباره رژیم های غذایی را خواند، عادت های غذایی اش وسواسی تر شد. این نویسنده معتقد بود که نباید چیزی جز میوه ها و سبزیجات بدون نشاسته خورد و می گفت که باید از شکل گیری مخاط و ترشحات مضر در بدن جلوگیری کرد. او طرفدار پاکسازی بدن با روزه های طولانی و منظم بود. این به معنای پایان رژیم غذایی غلات رومی یا هر نان، جو و شیر بود. جابز به دوستانش درباره خطرات نهفته ترشحات در تغذیه شان از غلات هشدار می داد. او می گوید: «در روش های عجیب و غریب خودم افتاده بودم.» یک وقت جابز و کوتکه یک هفته تمام فقط سیب خوردند و بعد جابز سعی کرد روزه سخت تر و خالص تری بگیرد. او با دو روز روزه متوالی شروع کرد و ناگهان سعی کرد تا آن را به یک هفته یا بیشتر هم برساند. روزه طولانی اش را با دقت و وسواس با حجم زیادی آب و سبزیجات برگ دار باز می کرد. او می گفت: «بعد از یک هفته احساس فوق العاده و عالی را تجربه می کردی. از اینکه مجبور نبودی آن همه غذا را هضم کنی، یک عالمه نیروی زندگی می گرفتی. در حالت بسیار خوبی بودم. حس می کردم می توانم بلند شوم و هر وقت که دلم خواست تا سانفرانسیسکو راه بروم.» گیاه خواری و ذن بودایی، مراقبه و علاقه به معنویات، مخدر و موسیقی راک... جابز همه را با هم در جریان رو به رشدی داشت تا به انگیزه های مختلفی تبدیل شوند که در واقع مشخصه های روشنفکری عصر خرده فرهنگی دانشگاه بودند. حتی اگر همین قدر از خواسته هایش هم در رید برآورده می شد، اما همچنان علاقه پنهانی به الکترونیک در روحش وجود داشت که روزی به طرز جالبی با بقیه این علایق ترکیب شد.
رابرت فریدلند
جابز برای داشتن پول نقد بیشتر روزی تصمیم گرفت ماشین تحریر آی بی ام اش را بفروشد. به اتاق دانشجویی رفت که پیشنهاد خرید ماشین تحریر را داده بود و متوجه شد که مشغول کاری است. جابز خواست اتاق را ترک کند، اما دانشجو به او گفت که بنشیند تا کارش تمام شود. جابز بعدا به خاطر می آورد: «فکر می کردم که آدم عجیب و ناشناخته ای است.» و به این ترتیب بود که رابطه جابز با رابرت فریدلند یکی از معدود آدم های زندگی جابز که می توانست او را مسحور کند، شروع شد. جابز بعضی از ویژگی های کاریزماتیک فریدلند را دوست داشت و تقلید می کرد و چند سالی هم با او مثل یه گورو (پیشوای روحانی در بودا) برخورد می کرد تا اینکه متوجه شد که او شارلاتان است.
فریدلند چهار سال بزرگ تر از جابز بود، ولی هنوز فارغ التحصیل نشده بود؛ پسر یکی از بازماندگان آشویتز که یکی از ثروتمندترین آرشیتکت های شیکاگو شد. او در اصل به دانشکده آزاد هنرهای «بودوین» در مینی می رفت. اما وقتی که دانشجوی سال دوم بود به خاطر داشتن 24 هزار قرص مخدر ال اس دی به ارزش 125 هزار دلار دستگیر شده بود. یک روزنامه محلی عکس او را با موهای فرفری روشن تا روی شانه ها در حالی که موقع بردنش به عکاس لبخند می زد، چاپ کرده بود. او به دو سال حبس در زندان دولتی ویرجینیا محکوم و در سال 1972 به صورت مشروط آزاد شد. پاییز آن سال به دانشکده رید رفت و خیلی زود رییس امور دانشجویان شد. می گفت باید آن سوءپیشینه قضایی را از نامش پاک کند. او موفق شد.
فریدلند که قبلا درباره «بابا رام داس» نویسنده کتاب «الان اینجا باش» شنیده بود، در بوستون درباره او سخنرانی کرد و مثل جابز و کوتکه وارد در فضای معنویات شرقی شد. در تابستان سال 1973 برای دیدن گوروی هندی رام داس یعنی «نیم کارولی بابا» به هندوستان رفت. نیم کارولی بابا به خاطر پیروان زیادش که به عنوان «ماهاراج جی» شناخته می شدند، معروف بود. فریدلند وقتی در پاییز آن سال از هند برگشت یک نام معنوی داشت، صندل به پا می کرد و پیراهن بلند هندی ها را می پوشید. بیرون از محوطه دانشکده و بالای یک گاراژ اتاقی داشت که جابز خیلی از عصرها برای پیدا کردنش به آنجا می رفت. جابز شیفته شدت ایمان و اعتقاد آشکار فریدلند شده بود که حالتی از روشنفکری حقیقی و دست یافتنی در آن بود. جابز می گوید: «من را به سمت مرحله متفاوتی از خودآگاهی سوق می داد.»

منبع : دنیای اقتصاد  تاریخ : 14   دی   1390  شاخه : اشخاص